Κάποιοι λένε, ότι η μαγειρική είναι τέχνη. Άλλοι πάλι διαφωνούν και λένε ότι είναι τεχνική.
Εγώ διαφωνώ και με τους μεν και με τους δε! Λέω ότι όλα αυτά είναι… μπούρδες ! Η μαγειρική είναι ΠΑΘΟΣ!
Tι απ΄ όλα με παθιάζει στη μαγειρική; Οι πρώτες ύλες, η διαδικασία ή το τελικό αποτέλεσμα? Οι πρώτες ύλες και το τελικό αποτέλεσμα! Την εκτέλεση, βαριέμαι θανάσιμα… Μακάρι να την έκαναν άλλοι! Θέλω και βοηθό τρομάρα μου!
Υποθέτω όμως ότι καταλάβατε ήδη πως αστειεύομαι !
Αυτό που με εξιτάρει είναι το « mmmm..», το κλείσιμο των ματιών και το κούνημα του δεξιού χεριού ή το γλυψιμο του δαχτύλου όταν δοκιμάζουν την πρώτη μπουκιά από ότι που έχω μαγερέψει.
Η ολη διαδικασία του φαγητού κρυβει μεσα της κατι σαν απο ερωτικη ιεροτελεστία . Μια.. εξαρση στιγμιαια… ή και μακρας διαρκειας. Πιστεύω ότι το σεξ και το φαγητό έχουν πολλά κοινά. Όπως στο σεξ υπάρχει ένας διάλογος με τα σώματα, το ίδιο συμβαίνει και με το φαγητό. Μια ομάδα ανθρώπων ξεκινούν να τρώνε γύρω από ένα τραπέζι και μέχρι να φτάσουν στο τέλος του γεύματος έχουν γίνει μια ζεστή παρέα. E αυτό, για μένα έχει μια δόση ερωτισμού! Άλλωστε οι παλαιοί δεν έλεγαν “ Ο έρωτας περνάει από το στομάχι»;;;
Τον τελευταίο καιρό, το φαγητό το έχουν κάνει πρωταγωνιστή στην τηλεόραση, με εκπομπές μαγειρικής, reality μαγειρικής κτλ χαζά σε άλλες εκπομπές. Αυτό δεν είναι “gastroporn” ? Δηλαδή βλέπουμε τις άπειρες μαγειρικές στα πρωιναδικα στα απογευματιναδικα στην τηλεόραση γενικά , πολύ περισσότερο από παλιότερα και με ηδονοβλεπτική διάθεση! Άρα μαγειρεύουμε σαφώς λιγότερο, γιατι ειμαστε στημένοι στην τιβι και όχι στην κουζίνα! Πολύ μαζοχιστικό αυτό! Κάποιοι π’αλι μαγειρεύουν λιγότερο από πριν γιατί αναπληρώνεται η ανάγκη τους αυτή, από την τηλεόραση. Είναι παράξενο αυτό το συναίσθημα. Σαν να θεωρούμε ότι γυμναστήκαμε, για παράδειγμα, επειδή παρακολουθήσαμε ένα αθλητικό κανάλι!
Οσο δε αφορά το επίπεδο της γαστρονομίας και τα εστιατόρια στην Ελλάδα σήμερα, πιστεύω ότι βαδίζουμε σε, καθόλου καλό δρόμο! Τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν γίνει κάποιες αλλαγές αλλα μάλλον προς το δήθεν. Απεχθάνομαι τα εστιατόρια που δίνουν περισσότερη έμφαση στον χώρο, και το ντεκόρ κι όχι στο φαγητό που μας ταίζουν! Γι αυτό και τα αποφεύγω συστηματικά και θα συνιστούσα να κάνετε το ίδιο! Πιστεύω οτι ο ανθρωπος δεν χορταίνει με μια γκουτσουλίτσα φαί σε οσο μεγαλο πιατο κι αν του τη σερβίρουν και από την αλλη μας αδειάζουν και τη τσέπη, τα δήθεν!
Επίσης μου τη σπάει που δεν υπάρχουν πια αυτά τα μικρά εστιατόρια που γίνονται γνωστά από στόμα σε στόμα και βρίσκονται σε σοκάκια, όπως συμβαίνει στη Μασσαλία ή στα κανάλια της Βενετίας . Εδώ δεν υπάρχουν τέτοια μικρά μαγικά μέρη που να σερβίρουν συγκλονιστικό φαγητό.
Κάποτε, η γαλλική κουζίνα ήταν η βασίλισα της γαστρονομίας. Σημερα ομως νομίζω ισάξια τη συναγωνίζονται και άλλες κουζίνες.Οπως της Τοσκάνης . Εσείς πού έχετε φάει το ωραιότερο φαγητό;
Εγώ στη Γαλλία, και το λατρεύω. Αλλά εξίσου θεωρώ απίθανη και τη Ιταλική κουζίνα. πχ στo La Mama σε μια τρατορία πίσω από την ψαραγορά της Βενετίας! Διαχρονική αξία babe!
Aλλα τι να ξέρει κανείς από αυτά αν είναι δήθεν?
Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό;
Ποιο μισείτε?
Εγω λατρεύω τα θαλασσινά και τα οστρακοειδή, αλλά I hate σούσι! Δεν μ απασχολείαν στη ζωη μου ξανα-φάω φασολάδα, γεμιστά, φουά γκρα ή στεγνό φιλετάκι…. Αυτά δεν με ενδιαφέρουν καθόλου. Λατρεύω τα θαλασσινά, τα όστρακα, όπως και τα ζυμαρικά! Από δε τα ψάρια το καλυτερο είναι το .. Αρνι ( και σε δευτερη μοίρα ένα ζουμερό Ribeye steak ) ! Μοιάζει δογματικό και παράξενο, όμως έχω ένα πάθος για αυτά. Γευστικά για μένα είναι η καλύτερη λύση.
Μου αρέσει επίσης πολύ το γιαούρτι! ….Από την άλλη , οι ζύμες μου ηρεμούν την ψυχή. Είναι σίγουρο ότι μία φορά την εβδομάδα θα φτιάξω, όταν γυρίσω σπίτι αγχωμένη, ένα κέικ πορτοκάλι έτσι για τους φίλους που θα περάσουν κάποια στιγμή απο το σπίτι …
Και για να κλείσουμε το θέμα,
εδώ μέσα συνταγή με πρωταγωνιστή το Σούσι μην περιμένετε να βρείτε , zamαis!
Ενα βραδυ στην κουζινα μου η Αλίκη κάποτε με ρώτησε
- Αν το φαγητό ήταν μια τέχνη, ποιά θαλεγες ότι είναι;;; Η μουσική, η λογοτεχνία, τα εικαστικά ή το θέατρο΄;;;
- Το θέατρο, της είπα…
- Εγω γι αυτό λες δεν μαγειρεύω? Επειδή είμαι σκηνογράφος;;;
- Ισως! Εγώ πάντως προσπαθώ τα πιάτα μου να είναι μικρές σκηνές θεάτρου, όπου υπάρχει ο πρωταγωνιστής ( η γεύση) και οι “συνδαιτημόνες” ( απόλαυσε ορθογραφία! ) . Oι δεύτεροι ρόλοι και οι κομπάρσοι ( τα υπόλοιπα του… σερβίτσιου μου )!
Επειδή λοιπόν συχνά το μπλoγκ μου, μυριζε φαγητάκια και γλυκά αποφάσισα να ανοίξω αυτό το παράθυρο στην κουζίνα μου.
Λίγη υπομονή και σύντομα θα μοσχομυρίζει εδω μέσα!
Μπορείτε να διαβάζετε και να απολαμβάνετε τις συνταγές που προσπαθω καιρό τώρα να καταγράψω γιανα τις αφήσω “δεμένες” κι όχι στο μπακαλοδευτερο -τετράδιο που τις εχω ως τωρα αλλά σας προειδοποιώ :
Δοκιμάζετε τα γαστριμαργικά μου πειράματα on your own risk!
… There after DO NOT even think to sue The Cook!
She is doing her best!
,
