Tάρτα Μήλου

Δε χρειάζεται να γνωρίζουμε  1000 συνταγές για τη βάση μιας τάρτας ή μιας πίτας.

Μία και καλή φτάνει για τις περισσότερες συνταγές. Από εκεί και πέρα, μπορούμε να αυτοσχεδιάζουμε ελεύθερα με τη γέμιση της τάρτας ή της πίτας μας.

Μη ξεχνάμε πως υπάρχει κι ένας ακόμη παράγοντας, που ποτέ δεν είναι σταθερός. Το μέγεθος του σκεύους !  Κανένας  λογικός άνθρωπος να πάει να αγοράσει μία φόρμα τάρτας ή ένα ταψί νούμερο τάδε επειδή  έτσι λέει η συνταγή που εχει .. Θα χρησιμοποιήσει αυτό που ήδη του βρίσκεται. Σε αυτή την περίπτωση φυσικά, υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε περισσότερη ή λιγότερη ποσότητα μείγματος από αυτή που χρειαζόμαστε.

Στην συνταγή μου για βάση τάρτας, πάντοτε εμενα τουλαχιστον μου περισσεύει μια μικρή ποσότητα, την οποία ψήνω και τρώω σαν  μπισκότο. Με ζεστό καφέ, είναι πεντανόστιμο το περίσσευμα μου, που αλλιώς θα το πέταγα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα το κρατούσα στο ψυγείο μέχρι να χαλάσει και να το πετάξω.

Επιμένω να μη θέλω να κάνω λιγότερη ζύμη, προτιμώ να περισσεύει λίγο παρά να μη μου φτάνει. Άσε που έχω και την κακή συνήθεια να χμ… δοκιμάζω πάντοτε τις ωμές γλυκές ζύμες. !!!

Τι χρειαζόμαστε…

  • 200 γρ. αλεύρι
  • 100 γρ. μαργαρίνη
  • 1 κουταλιά σούπας ζάχαρη
  • 1-2 κουταλιές σούπας κρύο νερό
  • και φυσικά ένα ταψάκι τάρτας μεσαίου μεγέθους, μια λεκανίτσα, έναν πλάστη, καμιά λαδόκολλα αν σας βρίσκεται και λοιπά βοηθητικά σκεύη που όσο περισσότερα λερώσετε, τόσο περισσότερα θα πλύνετε

Πριν ξεκινήσω τη μίξη των υλικών, συνηθίζω να βάζω στην κατάψυξη για πέντε λεπτά την μαργαρίνη και ένα ποτήρι με νερό. Η ζύμη μας γίνεται καλύτερη όταν αυτά τα δύο είναι αρκετά κρύα.

Ρίχνω σε μια λεκάνη το αλεύρι με τη ζάχαρη και τα ανακατεύω με το χέρι μου. Δεν υπάρχει λόγος να πάρω κουτάλα, διότι και καθότι, θα το χώσω το χεράκι μου στη ζύμη, γιατί να λερώνω και την κουτάλα;

Στη συνέχεια προσθέτω το βούτυρο κι αρχίζω να ζουλάω (πολύ μ’ αρέσει αυτή η λέξη) τα υλικά στη λεκανίτσα μου, μέχρι να αρχίσουν να γίνονται κομματάκια. Ρίχνω μια κουταλιά κρύο νερό και συνεχίζω.

Σκοπός μου, είναι να κάνω μια ολοστρόγγυλη μπαλίτσα ζύμης, που θα πλάθεται εύκολα και δε θα κολλάει στα χέρια μου. Οπότε αν το κρίνω σκόπιμο ρίχνω άλλη μια κουταλιά νερό. Εδώ κολλάει η έκφραση “όσο σηκώσει” που λέγανε παλαιότερα στις συνταγές. Αν σας πέσει περισσότερο νερό  και κολλάει η ζύμη σας, μπορείτε να βάλετε λίγο αλεύρι ακόμα για να έρθει στα ίσα του.

Όταν νιώσετε ευχαριστημένοι με τη ζύμη σας, είναι ώρα να κάνετε διάλειμμα για να πιείτε έναν καφέ. Η ζύμη σας απαιτεί ξεκούραση, γιατί τη ζαλίσατε με τόσο ζούληγμα. Βάλτε την στο ψυγείο για ένα μισάωρο μέχρι να τελειώσετε τον καφέ σας.

Αφού ξεκουραστείτε και οι δύο, απλώστε στο τραπέζι ή στον πάγκο σας μια λαδόκολλα και πάρτε τον πλάστη στα όμορφα χεράκια σας. Είναι ώρα να ανοίξετε τη ζύμη σας σε ένα ωραιότατο φύλλο. Όταν αποκτήσει το μέγεθος που πρέπει, το οποίο θα πρέπει να είναι μεγαλύτερο από το ταψάκι της τάρτας σας, είναι ώρα για τα ταχυδακτυλουργικά της ημέρας.

Πρέπει να βρείτε τον τρόπο που σας βολεύει για να μεταφέρετε τη ζύμη στο ταψάκι χωρίς να σκιστεί. Καλό είναι, να έχετε απλώσει λίγο βούτυρο στο ταψάκι για να μη κολλήσει στο ψήσιμο.

Αφού τα καταφέρετε λοιπόν (αν δε τα καταφέρατε, ας προσέχατε, κολλήστε τώρα τα σκισίματα μεταξύ τους με τη ζύμη που σας περίσσεψε), πιέζετε ελαφρά προς τα κάτω τη ζύμη στις άκρες ώστε να καλύψει το χαρακτηριστικό βαθούλωμα που έχουν τα ταψάκια για τάρτες.

Στη συνέχεια στρώνετε τη ζύμη στα πλαϊνά τοιχώματα και κόβετε ότι περισσεύει. Αφού νιώσετε περήφανοι με την εργασία σας, πάρτε ένα πιρούνι κι αρχίστε να τρυπάτε τη ζύμη σα μανιασμένοι. Όσο περισσότερες τρυπούλες κάνετε τόσο μεγαλύτερο bonus θα κερδίσετε κατά τη διάρκεια του ψησίματος.

Οι ζύμες συνηθίζουν να φουσκώνουν από τα νεύρα τους στον καύσωνα του φούρνου, μη νομίζετε ότι τους αρέσει να ψήνονται στους 170 βαθμούς Κελσίου. Εσείς βογκάτε στους 40 βαθμούς Κελσίου, σκεφτείτε τι τραβάνε αυτές. Γι’ αυτό  η συγκεκριμένη ζύμη απαιτεί ιδιαίτερη μεταχείριση και πολλές τρυπούλες για να αναπνέει.

Αν τη δείτε να φουσκώνει όση ώρα ψήνεται, αρπάξτε το πιρούνι και κάντε προσεκτικά μερικές τρυπούλες ακόμη. Θα σας χαμογελάσει ξεφουσκώνοντας και μέσα σε 10-15 λεπτάκια, ανάλογα στο φούρνο σας, θα ροδοκοκκινίσει και θα νιώθει πανέτοιμη να υποδεχτεί τους επισκέπτες της.

… τη γέμιση που θα αποφασίσετε να βάλετε εννοούσα.

Update σημείωση : Μια πετσέτα κουζίνας αντικαθιστά μια χαρά το ρόλο της λαδόκολας για να ανοίξετε το φύλο.

Τι χρειαζόμαστε για τη γέμιση:

  1. 3 μήλα
  2. 50 γρ. ζάχαρη
  3. 1 κουταλάκι κανέλα
  4. και ένα αυγό χτυπημένο

Κόβουμε τα μήλα σε πολύ μικρά κομματάκια και τα ανακατεύουμε με τη ζάχαρη και την κανέλα μας. Αυτό ήταν τελειώσατε με τη γέμιση. Πετάξτε την μέσα στη βάση της τάρτας.

Αφού τοποθετήσετε τα μηλαράκια σας όμορφα, αλείψτε με το χτυπημένο αυγό γυρω γύρω το ζυμάρι σας.

Θυμάστε εκείνο το ζυμαράκι που περίσσεψε; Το χρειαζόμαστε! Ανοίξτε το σε λεπτό φύλλο πάνω στη λαδόκολλα και χωρίστε το σε λωρίδες με ένα μαχαιράκι.

Και τώρα αρχίζει το πλέξιμο. Μη φοβάστε δε πονάει, στην αρχή είναι λίγο δύσκολα, αλλά αν ξεκινήσετε να τοποθετείτε τις λωρίδες από τη μέση θα τα καταφέρετε εύκολα.

Όταν πλέξετε τις λωρίδες, πατήστε τις άκρες τους απαλά στην περίμετρο της τάρτας για να κολλήσουν καλύτερα.

Μετά ακολουθεί η επάλειψη με το αυγό για να μας γυαλίσει αλλά και για να κολλήσουν καλύτερα οι λωρίδες μας…

Νομίζω πως είστε έτοιμοι για φούρνισμα. Οχι εσεις! Η ταρτα!

10-15 λεπτάκια στους 200 βαθμούς είναι καλά, όμως εξαρτάται πάντοτε από το φούρνο.

Bon apetite mon cherie

Εδώ σχολιάζεις μάγειρα!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s