Μακαρονάδα alle Vongole!

Μακαρονάδα alle Vongole! Εύκολη συνταγή και μια βόλτα στη ψαραγορά

IMG_4886

Η βόλτα στη ψαραγορά στην Αθηνάς είναι για μένα ότι μπορεί να είναι για κάποιον άλλον ένα απελευθερωτικό εβδομαδιαίο πενηντάλεπτο με τον …ψυχαναλυτή τους. Είναι μια “θεραπεία” , μια εμπειρία που με γειώνει και που έναντι μικρής -σχετικά- αμοιβής με ανταμείβει με ότι χρειάζομαι , όποτε το χρειάζομαι. Με εμπνέει όσο λίγες άλλες καθημερινές βόλτες. Μου αρέσουν τα χρώματα και το “οργανωμένο” μπάχαλο. Ποιό πολύ απ’ ότι μ ‘αρέσει να οδηγώ μέχρι το Πόρτο Ράφτη και να περιμένω κατά τις 12 τη βαρκούλα στον Άγιο Σπυρίδωνα με τις φρέσκιες γόπες και την όποια έκπληξη. Στη ψαραγορά όλα τυλίγονται στο χαρτονένιο χωνί και ζυγίζονται πρώτα με το μάτι από τον αγοραστή , τον μάγειρο, το πελάτη και μετά από τον ψαρέμπορο στη ζυγαριά. “Φτάνουν άραγε για τέσσερις”, αναρωτιέσαι προσθέτοντας σκόρδα, τομάτες , πατάτες , σέλινο και ότι άλλο ζητάει η συνταγή για να καταλάβεις εσύ πρώτα άν θα χορτάσεις τη παρέα ή χρειάζεται να προσθέσεις ακόμα μισό κιλό γυαλιστερές , πέντ-έξι γαρίδες , ένα-δυό μπαρμπουνάκια…

 

IMG_6777_1

Αν έμενα Κέντρο θα περνούσα από εκεί σχεδόν καθημερινά. Μου αρέσει να βλέπω τους ψαρέμπορους με τα μάλλινα σκουφιά τους και τις βρεγμένες γαλότσες τους. Τα νερά να πετάγονται πάνω στα τελάρα, τον πάγο να ανακατεύεται , το μαρκαδόρο να ξαναγράφει τη μειωμένη τιμή εκεί κατά το κλείσιμο της αγοράς… Χαζεύω τις γαρίδες και πιέζω τα μελανούρια, πειράζω λίγο τους αστακούς , χαμογελώ στα καβουράκια-δραπέτες, μυρίζω τη φρεσκάδα και εντυπωσιάζομαι με τους ξιφίες, τους βλάχους και τα στρείδια. Αγοράζω ένα κιλό αχιβάδες.
Διαλέγω τα φρεσκότερες αχιβάδες και τις αφήνω όλη τη μέρα στο νερό που το αλλάζω κάθε δυο ώρες προσθέτοντας λίγο αλάτι . Τα σουρώνω. Βράζω ένα πακέτο λινγκουίνι al dente. Κρατάω μια κούπα από το νερό που έβρασαν. Ζεσταίνω λίγο λάδι σε μια απλωτή και κοντή κατσαρόλα. Προσθέτω λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό, όσο σκόρδο θέλω (2-3 σκελίδες τουλάχιστον) και μια ψιλοκομμένη καυτερή πιπεριά τσίλι. Γιαχνίζω τις αχιβάδες με σκεπαστό καπάκι για 5 λεπτά κουνώντας τη κατσαρόλα. Προσθέτω λίγη ρετσίνα, ναι, ναι, ρετσίνα και τις αφήνω άλλα 5-10 λεπτά να ανοίξουν (Όσες δεν μισο-ανοίξουν έστω τις πετάω ως …ύποπτες ). Σουρώνω τα μακαρόνια και αμέσως τα βάζω μέσα στις αχιβάδες ανακατεύοντας καλά προσθέτοντας λίγο από το νερό που έχω σώσει. Σερβίρω με τον μύλο του . Ο τρίφτης του πιπεριού στο τραπέζι.

Farfalle al salmone

Πολύς λόγος έγινε τις τελευταίες μέρες για την …πτώση της αυτοκρατορίας του…lifestyle στη χώρα. Οφείλω να ομολογήσω ότι η σχέση μου με αυτό που μεταλλάχθηκε σε ελληνικό lifestyle ήταν -κι είναι- κακή. Όχι τίποτε άλλο αλλά δεν ήμουν κι αρκετά πλούσια να το ακολουθήσω. Αλλά και λεφτά να είχα πάλι δεν θα είχα  για πρότυπο του ελληνικού λαιφστάιλ για τον απλούστατο λόγο ότι όσοι το ακολουθούσαν μιμούνταν ο ένας τον άλλον! Όλοι οι λαιφστυλίτες, Έλληνες κι Ελληνίδες, έκαναν τα ίδια πράγματα! Ντύνονταν με πανομοιότυπα ρούχα, αγόραζαν τα ίδια αυτοκίνητα, έτρεχαν στα ίδια νησιά, στριμώχνονταν στα ίδια μαγαζιά, έτρωγαν τα ίδια φαγητά! Έτσι ήταν. Όλοι έτρωγαν το ίδιο!  Και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όλοι τρώγαμε (ναι όλοι, δεν ντρέπομαι να το πω, εδώ όμως έπαιξε ρόλο η αδυναμία μου στα ζυμαρικά , όχι το  “πουλ-μουρ” !!)…..φαρφάλες με σολομό! Κάθε ιταλικό εστιατόριο που σεβόταν τον εαυτό του, την πελατεία του αλλά και το …lifestyle σερβίριζε αυτό το γουστόζικο πιάτο , το οποίο, εκείνη την εποχή,  είχε ξεπεράσει σε διασημότητα ακόμα και το ταπεινό σουβλάκι! Και κάθε εκπρόσωπος του lifestyle που συνεντευξιαζόταν  έπρεπε οπωσδήποτε να δηλώσει ότι το αγαπημένο του πιάτο ήταν οι φαρφάλες με σολομό! Ναι, συνέβαινε αυτό που λέμε : ”Ακόμα κι η κουτσή Μαρία έτρωγε φαρφάλες με σολομό!!!”

Κι έτσι, μια και το lifestyle alla greek επισήμως μας άφησε χρόνους είπα να το τιμήσω -εν είδει μνημοσύνου-  με

Farfalle al salmone

Τη συνταγή την είχα βρει σε κάποιο ένθετο , σε περιοδικό, δεν θυμάμαι που και ποιος την υπέγραφε! Την κεσηκωσα , τη δοκίμασα πολλές φορές στην κουζίνα μου και αφού αντικατέστησα τον μαιντανό που περιείχε και μου έπεφτε “έντονος” στη γεύση κατέληξα σε μια δική μου version που τη  βρίσκω πολύ πιο …. λεπτη πογευστικά.

Είναι πανεύκολο πιάτο ,  πολύ νόστιμο και φίνο. Κρίμα που συνδέθηκε με το greek lifestyle κι έχασε την …τιμή του. Όχι την αγοραστική, αυτή είναι ανεβασμένη έτσι και αλλιώς  λόγω  του σολομού!!

Υλικά για 2 άτομα

100 γρ καπνιστό σολομό
200 γρ ζυμαρικά farfalle (πεταλούδες)
100 ml κρέμα γάλακτος
1/2 ποτήρι του κρασιού βότκα (καμιά φορά χρησιμοποιώ τσίπουρο)
2 κουταλιές φασκόμηλο ψιλοτριμένο
φρεσκοτριμμένο λευκό πιπέρι.
1 κουταλιά λάδι

Σε μια κατσαρόλα βάζετε άφθονο αλατισμένο νερό να βράσει. Μόλις βράσει ρίχνετε τα ζυμαρικά και τα μαγειρεύετε al dente.
Σε ένα τηγάνι ζεσταίνετε ελάχιστο λάδι. Ψιλοκόβετε τον σολομό και τον ρίχνετε στο τηγάνι. Σωτάρετε ελαφριά. Ρίχνετε τη βότκα και περιμένετε λίγα λεπτά να εξατμιστεί το αλκοόλ. Ρίχνετε την κρέμα και το φασκόμηλο, προσθέτετε τα ζυμαρικά, ανακατεύετε και σερβίρετε με άφθονο λευκό  πιπέρι κι ένα εξαιρετικό ελληνικό λευκό κρασί!

Cheers!
Εεε….χμμμ, my condolences ήθελα να πω!!

ΥΓ:   Η όποια -ελαφρά- ειρωνεία του κειμένου στοχεύει περισσότερο προς τους  ..νεο – Έλληνες που έχουμε την κακή συνήθεια της μίμησης και της υπερβολής. και ουχί  προς την  εκδοτική εταιρία που πρόσφατα έκλεισε και της οποίας το όνομα είχε συνδεθεί με το μεταλλαγμένο ελληνικό λαιφστάιλ! Να εξηγούμεθα για να ..μη μας στραβοκάτσει η μπουκιά στο στόμα δηλαδή!

Ταλιατέλες με κολοκυθάκια αρωματισμενα με σαφράν

ΥΛΙΚΑ (για 2 μερίδες)
200γρ. Ταλιατέλες  (Fettuccine)
2 Κολοκυθάκια
σκονη  Σαφράν
6 μεγάλα φύλλα Βασιλικού Γενοβας
1 μικρό άσπρο Κρεμμύδι
1 φλιτζ. Αλεύρι (μαλακό)
10γρ. Βούτυρο Γάλακτος
75ml Κρέμα Γάλακτος
Ηλιέλαιο (για τηγάνισμα)
Λίγο Ελαιόλαδο
Λευκό Πιπέρι & ΑλάτιΚόβουμε πρωτα τα κολοκυθάκια  γύρω-γύρω, σε 4 μακρόστενες αρκετά λεπτές φέτες, για να κρατήσουμε μόνο την πράσινη, εξωτερική τους επιφάνεια. Στη συνέχεια, κόβουμε τις φέτες σε σχήμα σπιρτόξυλου (λεπτά μπαστουνάκια, sticks).
Τηγανίζουμε  σε ηλιελαιο , πρώτα για 1-2 λεπτά τα φύλλα βασιλικού, μέχρι να γίνουν τραγανά. Τα στεγνώνουμε σε απορροφητικό χαρτί.
Αλευρώνουμε τα κολοκυθάκια και τα τηγανίζουμε επίσης στο ηλιέλαιο για λίγο – όσο χρειάζεται μέχρι να αποκτήσουν ένα ελαφρώς χρυσαφί χρώμα. Τα απλώνουμε και αυτά επάνω σε χαρτί κουζίνας για να στεγνώσουν.
Καθαρίζουμε και κόβουμε το κρεμμύδι σε κομμάτια. Το βάζουμε στο μπλεντεράκι και το πολτοποιούμε. ( Ασπρο κρεμμύδι κατα προτιμηση, γιατί έχει πιο απαλή γεύση από το κόκκινο)
Σε άλλο τηγάνι βάζουμε το βούτυρο γάλακτος να λιώσει. Δουλεύουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά και σωτάρουμε μαζί το κρεμμύδι. Μόλις μαλακώσει λίγο, προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος και το σαφράν.  Οσο ανακατεύουμε, η κρέμα αρχίζει να κιτρινίζει. Την αφήνουμε να δέσει σε πολύ χαμηλή φωτιά.
Ρίχνουμε τις ταλιατέλες (Fettuccine) σε αλατισμένο νερό που βράζει. Ακολουθούμε τις οδηγίες που αναγράφονται στη συσκευασία για το χρόνο βρασμού. Εάν είναι φρέσκιες, δεν χρειάζονται πάνω από 3 λεπτά βράσιμο.
Ρίχνουμε στη σάλτσα λίγο φρεσκοτριμμένο αλάτι και λευκό πιπέρι. Χρησιμοποιούμε λευκό πιπέρι τόσο γιατί συνδυάζεται καλύτερα χρωματικά, όσο και για τη λεπτή γεύση του.
Κατεβάζουμε τη σάλτσα σαφράν από τη φωτιά και προσθέτουμε πρώτα λίγα κολοκυθάκια και μετά τις ταλιατέλες. Ανακατεύουμε με προσεκτικές κινήσεις για να πάει παντού η σάλτσα.
Σερβίρουμε σε βαθύ πιάτο για ζυμαρικά. Γαρνίρουμε με τα τηγανισμένα φύλλα βασιλικού και μερικά κολοκυθάκια. Τρίβουμε (προαιρετικά) λίγο έξτρα λευκό πιπέρι.
Buon appetito!